Molluskum contagiosum su virusne bradavice i predstavlja veoma često oboljenje dece i mladih u pubertetu. Oboljenje izaziva istoimeni DNK virus iz grupe Pox virusa.

Dokazano je postojanje dve vrste ovog virusa koji se prenosi direktnim kontaktom, a ređe preko predmeta i autoinokulacijom (ubodom igle i dodirom s infektivnim materijalom, npr. krv, gnoj…).

Virus obično boravi na vlažnim mestima kao što su bazeni za plivanje i podovi prostorija za tuširanje pa se lako “zavuče” ispod površine kože. Period inkubacije je obično od dve do sedam sedmica, a može biti i duži.

Pojava

Oboljenje se karakteriše pojavom pojedinačnih ili brojnih, jasno ograničenih, sjajnih, poluloptastih bubuljica ili kožnih mehurića boje normalne kože ili bledo ružičaste.

Bubuljice su veličine do 5 mm u prečniku i odlikuju se centralnim udubljenjem, što se može videti pod lupom ili zamrzavanjem tečnim azotom.
Pritiskom na promene, mogu se iz centra istisnuti bela, sirasta jezgra, a mikroskopskim pregledom se potvrđuje postojanje karakterističnih telašaca.

Najčešća lokalizacija promena kod dece su: lice, pazušni predeo i gluteus (debelo meso). Lezije (oštećenja) šire se češanjem i zato su često linearno uređene (raspoređene u linijama zbog češanja, raznesene noktima).

Obično su asimptomatske, a u retkim slučajevima se može javiti pruritus (hronični svrab) i doći do sekundarne infekcije (nove dodatne infekcije).

Postojanje ekcemskih promena i crvenog prstena oko starih promena, znak su odložene hipersenzitivne reakcije i postojanje infekcije. Pacijenti sa rasprostranjenim i upornim moluskama ukazuju na postojanje urođene ili stečene imunodeficijencije (smanjen imunitet).

Tok bolesti i način lečenja

Moluske su benigno obolenje koje često može u roku od sedam do devet meseci dovesti do spontane rezolucije (spontano povlačanje uslovljeno jačanjem imuniteta). I pored ove mogućnosti, kao i želje da se deca poštede traume, lečenje ipak treba preduzimati da bi se sprečila autoinokulacija (prenošenje s jednog dela tela na drugi deo) i zaustavilo širenje virusa na osobe u bliskom kontaktu.

Način liječenja zavisi od uzrasta bolesnika, broja promjena i njihove lokalizacije. Od terapijskih metoda koriste se:

* manuelna ekstruzija – istiskivanje sadržaja bubuljice specijalnim instrumentima,

* kiretaža – uklanjanje moluski oštrim kiretama. Kod većih i brojnih promena prethodno se aplicira lokalni anestetik,

* krioterapija tečnim azotom, postupak obično treba ponoviti više puta,

* hemijska sredstva – mliječna i salicilna kiselina, trihlorsirćetna kiselina, retinoinska kiselina. U slučaju sekundarne bakterijske infekcije promene treba tretirati topikalnim antibioticima (vrsta antibiotika koja ciljano deluje na uzrok infekcije),

* najefikasniji je tretman CO2 laserom koji se izvodi u lokalnoj anesteziji. Prednost lasera nad ostalim metodama je brzina tretmana, trenutna delotvornost i manji broj recidiva.

Važan savet

Za ovo oboljenje, kao i za sva druga kožna oboljenja i stanja, važi zlatno pravilo dermatologije: “Nikad ne koristiti nikakve lekove ni preparate (masti, kreme, gelove, losione) pre konsultacije sa dermatologom kako klinička slika ne bi bila maskirana i tako otežala doktoru postavljanje prave dijagnoze i predlaganje najefikasnije terapije.”